Diğer insanlar için sıradan bir haber gibidir ama.
O evleri düşünün, o evlerin içindeki insan fotoğraflarını.
Haciz memurları kapıya gelmiştir.
Baba çaresiz. "Önüm, arkam, sağım, solum sefalet!
Saklanmayan erkek!" Çocukların gözü önünde sefaletin infazı uygulanır.
Hayat kırık bir sandalyedir, bir ailenin yükünü bile çekmez.
Çocuklar, yıkanıp da çekmiş çamaşırlar gibi durur evin içinde.
Haciz memurları, korkunun sınırlarını ihlal eder.
Babanın ödemediği borcu, çocuklar korkuyla ve nefretle öder.
Acil servislerin önüne kredi kartı standı kurulan bir ülkede, suçlu sadece bu insanlar mıdır?
5 yıl önceki telefon parası borcunu aynı adrese göndermeyip, 5 yıl sonra o borcu yüzde 700 katlamalı olarak ödeten sistemde, haciz zalim bir sözcüktür.
Haciz edilen mallar değil, insanlardır.
O insanlar verdikleri sözü tutamamış olmanın bedelini öder.
Peki, namusu şerefi üzerine söz verip tutmayanlar, niye bir bedel ödemez bu topraklarda? İnsan olanın gücüne en çok bu gider!
