Partileri olmayan insanlar.
Organlarını parti liderlerine bağışlamayanlar.
Vicdan eksperleri.
Çocuklarına nasıl bir Türkiye kalacağının analizini yapan, arada kalmış vatandaşlar.
Buzdolabına, kömüre oyunu satmayanlar!
Önce Tayyip Erdoğan'ı dinliyorlar.
Umutlar bembeyaz.
Ülke pırıl pırıl bir geleceğe koşuyor.
Avrupa Birliği çantada keklik.
Kişi başına düşen milli gelir, önümüzdeki sezon 15 bin dolara çıkacak.
Kürt açılımındaki demokrasi, mahşere kadar yeter.
Ne darbe, ne şeriat!
Elvan elvan hayat bilgisi.
Mavi nurdan bir ırmak, gölgede bir salıncak!
Aynı insanlar bu kez Deniz Baykal'ı dinliyor.
Cumhuriyet elden gidiyor.
Kaçın, şeriat geliyor.
Ne nükleer huzur, ne sosyal barış.
Ülkenin haritası değişti de, insanları kıvamına getirmek istiyorlar.
Demokrasi denen ejderha, benzini içmiş ateşe üflüyor.
Türkiye tam bir Asyalı enkazı.
İnsanların iki gözü iki çelenk.
Yürekler "Makber!" "Her yer karanlık, pür nur o mevkı"
Bu ülkenin gazetelerine güven iyice azalmışken...
Televizyonlar toplumun kuyusunu kazarken...
Cumhuriyet savcılarının bile telefonları dinlenirken...
İnsanların dengesini yitirmesi kaçınılmaz.
Birileri sistemin kaymağını yiyor.
Ama namusuyla ortamı izleyenler, sadece izliyor.
Teslim olma rengi beyaz!
Karşı durma rengi siyah!
Ortadaki gri, ülkesini sorgulayan insanların rengi.
Ümitlerini yenilemeyen insanlar.
Toplumsal yenilmenin sebebidir.
Ama ortada ümit adına zerre kadar gerçek kalmadıysa...
Hiçbir şey sebepsiz değildir.
