Alex'in bence haksız biçimde dışarı atılmasından sonra, bir ruh ayaklanması.
Haksızlığın sayfalarını yırtan öfkeli öğrenciler takımı.
Onlar dövüşerek kazandılar.
Ve sezonun en anlamlı gecesini yaşattılar taraftarlarına. Böyle gecelerde ortaya canlı heykeller çıkar.
Baktım da, Alex'in yokluğunda zaaf olarak işaret edilen alandan, ilk yarıda ihtişamlı bir adam çıktı.
Mehmet Topuz...
İlk yarıda bütün pozisyonlarda baş oyuncu.
İkinci yarıda bu görkemin sahibi Caner Erkin.
Kafasını ayağa koydu, ayağını topa koydu ama en önemlisi yüreğini ortaya koydu.
Dün gece herkesin parmakla gösterdiği adam oydu. İlk yarıdaki Fenerbahçe'nin baskılı oyunun karşılığında fark olması gerekirdi. Biraz şanssızlık, biraz da Bienvenu'nun kendine düğümlendiği pozisyonlar, ilk yarıdaki farkı engelledi.
Zaman zaman Fenerbahçe kalesi önünde karamboller izlesek de... Gücünü zamana yaymakla, sahaya yayılmak arasındaki ustalığın, ikinci yarıda versiyonu da sarı lacivertti.
Galibiyeti koruma sahnelerinde, Fenerbahçeli futbolcuların yüreğinden bile ter aktı.
Hepsinin resimlerini yaldızlı çerçeveye koyuyorum ama.
Ama özellikle saygı uyandıran iki ismi tırnak içine alıyorum.
Mehmet Topuz ve Caner.
Hakeme gelince...
Dün gece Saracoğlu'nun orta yeri, hakem mezarlığıydı.
Aytekin Durmaz'ın ne avantaja saygısı vardı, ne emeğe.
Bizim de böyle bir hakemliğe zerre kadar saygımız yoktur.
Var mı itirazı olan?
