Yanlışlarından vazgeçeceklerini sanmak, en büyük yanılgımız oldu.
* * *
Bu takım cesur mu? Hayır.
Bu takımda savaşan adam var mı? Hayır.
Bu takım "birimiz hepimiz için" duygusunda mı? Hayır!
Peki böyle bir takımdan hayır gelir mi?
Onun cevabını sizler verin.
* * *
Gördük ki, onlar kötü futbola müptela olmuş. Kısa aralıkla sahneye çıkmanın dışında, futbolun huzurundan çekilmişler.
Çile çektirmeyi seçmişler kendilerine ve taraftarlarına.
Kim tedarik edecek ruhu?
Kim bu formanın yürek istediği gerçeğini onlara öğretecek?
Otopsi masasında, futbolcuların dışındakileri de hesaba katmak gerekiyor aslında.
* * *
Neyi yazalım? Gecenin vitrinine konulmuş yeni isimleri ve sistemi sorgulamanın, maçtan daha önemli olduğunu mu?
Ertelenmiş doğruların sahneye konmasını beklerken, yeni yanlışları izlediğimizi mi?
Ziegler'in kaptığı formanın, Hasan Ali'ye haksızlık olduğunu.
Şark hizmetinden dönen Emre'nin beklenen oyunundan uzak kaldığını.
Görünürde çift santrforlu sistemde Sow'un yine "kenar süsü" olmaktan kurtulamadığını.
Meireles'e tahammül ödelene Aykut Kocaman'ın kazandığını mı?
* * *
Rakip kale önünde, yaptırım gücü yüksek bir anlayış hakim olamadığı içindir ki.
Galibiyeti içine sindiremeyenlerin, hiç olmazsa yenilgiyi kabul etmemeleri gerektiğini mi?
Siz söyleyin, futbol meczuplarına başka ne diyebiliriz ki!
"Herkes kendi gerçekleri önünde diz çökmeli" demekten başka!