Sorumsuzluk azaldıkça, kalitesizlik çoğalıyorsa.
Yoksul gölgeleri maç boyu seyreden Aykut Kocaman, Stoch'u maçın 84. Dakikasında oyuna alıyorsa.
Sonuç kaçınılmaz.
* * *
İlk yarıdaki Fenerbahçe, ezberlenmiş bir model gibi duruyor sahada.
Orta saha bol adamlı ama çaresiz. Özer ve Selçuk gecenin aksesuarları.
Savunma kademesiz.
Takımın öne çıkan tek adamı Caner.
Forvet yine tek adamlı yalnızlığa mahkum.
Üstelik Bienvenu arkası dönük anlayışı alışkanlığa dönüştürmüş.
* * *
Alex'e bakıyorum.
Oyunu soğutucu olmakla, maça ısınmak arasında gezintide.
Gençler'in tehlike kokan bindirmeleri var ama vuruşlar bakarkör!
İlk yarı ağır çekim akşamlardan biri.
Futbolun esamesi okunmuyor.
Akılda kalan tek pozisyon Emre'nin direkten dönen vuruşu.
* * *
İkinci yarı da farklı değil.
Fenerbahçe yine kendini tekrar ediyor. Ruhsuzluk had safhada.
Futbola ve galibiyete sırt çevirmiş bir takım duruşu mevcut.
İkinci yarıda kayda değer bütün pozisyonlar Fenerbahçe kalesi önünde. Hele 70 ile 75. Dakika arası, Fenerbahçe kalesi önü korku filminin sahneleri gibi.
* * *
Her şeyin sebebi Aykut Kocaman.
Onun için yeni bir futbol alfabesi icat etmek gerekiyor belki.
Futbol adına hiçbir şeyi okuyamıyor.
Oysa bazı gerçekleri yazıldığı gibi okumak lazım.
"Fenerbahçe futbol oynamıyor!" Bu futbolla liderlik de gelip geçicidir.