Bir adam gelirdi mahalleye, insanlığın soyundan bir adam.
Mahalledeki çocukları bir kamyonete doldurur, hepsinin bayramlıklarını alır ve ailelerine teslim ederdi.
Adını bile bilmezdik.
Allah aşkına yapardı bunu, insanlık aşkına.
Bayrama birkaç gün kaldı ya.
Yoksulların bayram ihtiyaçlarını gidermenin medyatik şovunda geri kalmak olur mu?
Utanç fotoğraflarını izliyoruz.
Şimdi kameraların önünde iyilik satanları görüyoruz.
Toplumun gözünü boyayan belediyeleri.
Küçücük çocukları yerel seçim yatırımı olarak kullananları.
İnsanların sefaletini teşhir eden iyilik tüccarlarını.
Onlara sormak gerek, o çocuklarla hangi yüzle fotoğraf çektiriyorsunuz?
Küçücük çocukların sefaletinden güç bulmanın yüzüyle mi?
Yoksa üç kuruşluk yardımın karşılığında, dağ gibi destek beklemenin ikinci yüzüyle mi?
Kim kime yapıyor iyiliği?
Bu görüntüler geleneklere de aykırı, insanlık yasalarına.
Ama eski devirler geçti artık.
Her yol Ankara!
Ama hayatın o insanlara vereceği bir şeyler de olacak elbet.
Bizler, hiç karşılık beklemeden iyilik yapan, adını bilmediğimiz asil insanları "rahmetle" anarken.
O çocuklar, bilinçlendiği zaman, kendilerini kullanan tüccarları "nefretle" anacaklar.
Her zaman söylerim.
Bu ülkenin dünüydü asil olan.
Bugünü değil.
