Yıllardır telefon sohbeti yaptığım bir Kürt delikanlısı. "Evet" dedim, "Teröriste gösterilen görkem ve adalet ayrımcılığı, beni bulutlandırdı." "Haklısın" dedi, beni dinledi.
Suçları ispat edilmemiş insanların hapishanelerde çürütüldüğü bir ülkede, dağdan inenlere özel mahkeme ve sorgu sistemi oluşturulması gücüme gitti.
Pişmanlığını bile dile getirmeyen küstahlığın sergilenmesine, mantığım da itiraz etti, yüreğim de.
Gördüm ki, açılım denilen şey, teröriste saygı, vatan sevgisine dirsek!
Adına demokratik açılım deniyorsa, demokrasiyle ilgisi olmadığı, teröriste gösterilen ayrıcalıktan belli.
Kardeşlik açılımı deniyorsa.
İnsanları birbirine düşman edip, sonra da bu düşmanlığın sırtından geçinenler bilmeli ki, bizler zaten kardeşiz.
Tabii ki terör bitsin.
Ama ülkenin bütünlüğü niye bitsin!
Ne zaman böyle senaryolar hayata geçirilse.
Süt tozlarıyla beslenen ilkokul yıllarım gelir aklıma.
Onurlu öğretmenim süt tozlarını işaret ederken, "Amerika sizlerin aptal olmanızı istiyor" derdi.
Bugünkü ülke düzeninde, Amerika'nın saflarını tutan, akıllı gazetecilerden biri olmadığım muhakkak.
Akıllılar paradan taraf.
Tek taraflı demokrasiden, kendileri gibi düşünmeyenlerin sorgusuz sualsiz hapse atılmasından taraf.
Bizler süt tozlarıyla büyümüş olsak da...
Hiçbirimiz aptal değiliz.
Sadece adaletliyiz!
O yüzden gerçek demokrasiden ve ülkemizden tarafız.
Amerika'dan değil.
