Meselenin bu tarafını ağzımızda çalkalayıp, tükürelim.
Peki ya diğer mesele?
Metin Özülkü ve Ercan Saatçi'nin özür dilemelerine sebep olan olay güme gidiyor.
Televizyon ve gazetelerdeki beylerin dayanma noktasına bakın. "Hepimiz küfür ediyoruz!"
Bunu söyleyenler, ekranlarda futbola yön verenler!
Sözde, tribündeki küfrü yargılayanlar.
Peki, tribünleri niye suçluyorsunuz?
Bırakın sövsünler.
Küfür saha kapatma sebebi olmasın!
Hepiniz küfür ediyorsanız, madem öyle Galatasaray taraftarlarının tasarrufunda saklı.
Kendilerine küfür edenlere, küfür etme hakkı.
Bu meseleyi bile Galatasaray-
Fenerbahçe savaşı haline döndürdüler.
Çünkü medyanın yargıçları sorumsuz.
Onların topluma verdikleri mesajları yıllardır izliyoruz.
İçi dışı kardeşlik olan gecelerin, neden nefret geceleri olduğunu da.
Soru: Bu ülkede futbol terörü, ne zaman palazlandı?
Cevap: Futbolcu ve hakem eskilerinin, ekranlara egemen olmasından sonra.
Herkes kendinden olanı koruma uğraşında.
Yeter ki renkler uysun!
Futbol dünyasının değirmeni, çıkar hesabıyla dönerken, ne acıdır ki, taraftarlar da, bunların etrafında pervane olmuş dönüyor.
Herkes bu kirli oyuna dahil.
O yüzdendir ki, bu ülkede her şey bitti.
Gazeteciliğin altın kuralları, namus, haysiyet bir enayi masalı artık.
Ayıp olan şeyler ayıp değil.
Gökten düşen elmaların hepsi, arkası güçlü olanların başına düşüyor.
Eee doğaldır ki... Böyle bir düzende, küfür etmek de o beylere düşüyor.
Bizler inadına karanfilden yanayız.
Bizler anaların elini hâlâ...
Öpüp alnımıza koyarız.
