HAYATINI kötülüğe yataklık ederek geçiren bir insanın ömrünün final sahnesidir anlattıklarım.
Dünyanın en karanlık gecesi. Saç diplerinden geliyor sirenlerin sesi, ağzındaki kan kokusundan!
***
Nabız zayıflıyordu yüzü kireç gibiydi nefesi kesiliyordu.
Hayatın kendisine verdiği bütün jokerleri kullanmıştı da hiçbir şansı yoktu artık.
Aynaya baktı yüzünü göremedi, saatine baktı kıyamete çeyrek var.
Zaman yutuyordu herşeyi, ölüm elinden tutuyordu adamın Nice güzelliği öldürmekte sakınca görmemiş biri için hayata dönmek adına yapılan tüm hamleler boştu.
Zamanında cevabını veremediği sorular için şimdi beyin patlatmanın da anlamı yoktu.
***
Ölümün karşısında oturup kendisini seyretmesi nasıldır insanın?
İçindeki ayna her şeyi gösteriyordu da bu saatten sonra baksa ne fayda!
Gelip geçici hevesleri bir film şeridi gibi önünden geçti, artık pişmanlıklar için de geçti.
Zamanında sırtını döndüğü gerçeklere şimdi ibadet etmenin ne anlamı olabilirdi ki.
***
Hayatın dışınaydı yolu ölümün içine.
Kalbine çiviler çakılıyordu, çivi gibi çakılıyordu hayatın finaline.
Zamanı durdurmayı kim başarmış!
Fotoğrafların içindeki donmuş kareler geldi gözünün önüne.
Önünde para için eğilen kötülüğün üç kuruşluk adamlarını hatırladı.
"Bir tane iyi insan yoktu" ardından gözyaşı dökecek.
***
Hiçbir iyiliği görülmeyen ama kötülüğü dinmek bilmeyen biriydi anlattığım.
Başkalarına verdiği acıları hissetmeyen birinin şimdiki acılarını kim dindirebilirdi.
Hayatın sadece kendisi üzerine kurulduğunu zannetmişti belki.
***
Ağzındaki kan kokusu hala duruyordu da dudaklarına bir bardak su uzatıldı.
Kul hakkı yiyerek geçmiş bir ömrün işçisine bile son nefesinde su vermek Allah'ın emriydi de hayat vermek insanların haddine değil.
Kendi kendine "nereye gidiyorum?" diye sormasına da gerek yoktu.
Çünkü biliyordu ki alacağı tek cevap vardı, "hak ettiğin yere!"
***
İnsan gibi yaşayıp ölmekten daha onurlu ne olabilir ama onlarda onur yoktur.
Buna karşılık final sahnesinde herkesin buluşacağı Araf diye bir meydan vardır!
Biliyordu ki yüzlerce insan o meydanda yakasına yapışacak.
Başkalarının hayatından çalarak kötülükle beslenen insanlar üzerinde yapılan tahliller gösteriyor ki; "sizin de bir namazlık saltanatınız olacak!" Ahiret yasası: Görelim bakalım kim galip kim mağlup.
Gönlümü teslim aldı
Hüzün
İçimde senden kalan
Cam kırıkları
Aynada sensiz yüzüm
Hiç kimse dindiremedi
Bu hıçkırıkları
Bir gece yarısı
Usulca pencerenden
Dışarı bak göreceksin
Köşe başında
Nöbet tutuyor gözlerim
Öyle kolay değildir
Beni unutmak
Hala sokaklarındadır
Ayak izlerim
Hakkı YALÇIN
MUTLULUK TAKVİMİ
Çiğnediğin sakızı yere atma.
Deprem çocuklarını unutturma.
Demet Evgar filmi izle.
Kurabiye yap.
Okula giderken ceketimizi bitpazarından aldık ama itlerden akıl almadık.
Tozkoparan!
Ölmeden önce yapacağım şeylerden biri Merter Tozkoparan'da bir kütüphane açmak.
40 yıldır bir çivi bile çakılmayan bu köhnemiş semtin geri dönüşüm masalıyla uyutulmasının da önüne geçmek.
Delikanlı yıllarımda bu kadar kolay "kobay" olmazdı o semtin insanları.
Yanlışları sorgular, yaşadığı semtin her karış toprağına da insanına da sahip çıkardı.
Kitap okumak o zamanki yürekli delikanlılığın sembolüydü çünkü.
