Tribüne oturduk.
Arjantin oyuncuları toplu halde koşarken Maradona arkalarda tek başına şımarıkça onları takip ediyordu. Birden alt taraftaki tünel boşluğundan üzerine eşofmanlar giymiş biri fırladı. Maradona'nın yanına gelip o da koşmaya başladı. Maradona "Nerden çıktı bu adam" der gibi şaşkın şaşkın bakarken sahaya polisler dalıp o meçhul kişiyi yaka paça dışarı attı. İşte o meçhul kişi bir Türk gazeteciydi. Ünlü futbolcunun yanında otuz saniye koşarken tribünden de arkadaşı fotoğrafını çekmişti.
Ertesi gün bir gazetemizde "Maradona arkadaşımızla antrenman yaptı" diye tam sayfa haber çıktı. Maradona otuz saniyede güya otuz sayfalık röportaj vermiş. Ne Türk lokumu kaldı ne Turkiş kebap kaldı. İstanbul Boğazı'ndan girip Sultanahmet'ten çıkmış Maradona… O zamanlar gazetecilikte böyleydi. Fotoğrafı çektir, röportajı uydur!
Gerçi hala böyle yapanların nesli tükenmiş değil. Zaman zaman okuyoruz.
* * *
CHİKİNTİLİ DURUM!
Dün şöylesine bir Güney Kore-Yunanistan maçına baktım. Spiker hayatının en zor müsabakasını anlatıyordu… Bunu ben değil bizzat kendisi söyledi… Güney Kore takımındaki hemen hemen tüm futbolcuların isimleri Chi, Lee gibi isimlerle başlıyordu. Genç spiker de doğal olarak isimler karışmasın diye futbolcuların soy adlarını da söylemek zorundaydı… Ama gel de söyle… Tekerleme gibi isimleri peşpeşe sıralarken TRT spikeri hata üstüne hata yapıyor ve sonunda da isyan ederek "Hayatımın en zor maçı" itirafını yapıyordu. Çok Chikintili bir durum… Adam haklı.
* * *
REKLAM ARASI MALİ
Biraz araştırmacı gazetecilik yaptım. Bir gerçeği daha ortaya çıkardım.
Yıllar önce canlı yayında pantolon indirmesiyle şöhretine şöhret katan Mehmet Ali Erbil'in bir vukuatını daha öğrendim. Bir gün Gönül Yazar'ı ağırladığı programında reklama gidilmiş. O esnada seyircilerle muhabbet ederken sahnede bir anda Gönül Yazar'ın eteğini havaya kaldırarak herkesin önünde "Vay be bu yaşta böyle …" demiş… Yani Mehmet Ali canlı yayında neyse reklam arasında da o.
* * *
EZİK!
Dünya Kupası'nın ilkgününde iki tane maç oynandı. İkisinin de sonucunu 24 saat sonra öğrendim. Yani eskisi gibi fazla ilgimi çekmiyor. Bunun nedeni gayet basit. Geçmişte gelenin 8 attığı bir milli takım vardı. Ezik bir taraftardık. Dünya Kupası maçlarında genelde Brezilya'yı tutarak bu eziklik kompleksimizi yenmeye çalışıyorduk. Ancak Milli Takımımız Dünya ve Avrupa Şampiyonalarında neredeyse finale kalacak noktaya gelince bu ezikliğimiz sona erdi. Şimdi Milli Takımımızın olmadığı bir şampiyonada diğer ekiplerin varlığı ve oynadığı maçlar ilgimizi çekmiyor…
