O ekranlara çıkıp milyonlara "Haydi Ahbap'a bağış yapın" diye seslenenler…
Bugün dönüp aynaya bakabiliyor mu?
Çünkü o gün sadece para istenmedi.
İnsanların vicdanına seslenildi.
Emeklinin maaşı istendi.
Asgari ücretlinin mutfak parası istendi.
Annenin kenara koyduğu birikim istendi.
Ve en acısı…
Kumbarasını kıran çocukların harçlığı istendi.
O çocuklar, televizyon ekranında gördükleri yüzlere inandı.
Şimdi o çocuklara ne söyleyeceksiniz?
"İyilik yapmaya devam edin" mi?
Elbette diyeceğiz.
Ama önce o inandıkları güvendikleri ünlü isimlerin o çocuklara bir özür borcu var.
Bazen bir ünlü parasını kaybetmez…
Güvenini kaybeder.
Ve güven, kasadaki milyonlardan daha değerlidir.
Günlerdir yardım kampanyaları, bağışlar, ifadeler ve ortaya atılan iddialar konuşuluyor. Dosyalar yargının önünde.
Burada akla bir başka soru daha geliyor…
Belki de en can yakıcı olanı…
O gün ekranlarda milyonlara "Bağış yapın" diye seslenen ünlüler önce kendi vicdanlarına aynı çağrıyı yaptı mı?
Ve belki de kamuoyunu en çok yaralayan nokta tam da burası oldu.
Yardım çağrıları sırasında ekranlarda en ön safta yer alan bazı isimlerin, savcılık dosyasına yansıyan beyanlarında kendilerinin bağış yapmadıklarını söylemeleri, vicdanlarda yeni bir tartışmanın kapısını araladı.
Çünkü toplumun beklentisi sadece "Bağış yapın" çağrısı değildi.
Toplum, o çağrıyı yapanların da aynı sorumluluğu üstlendiğine inanmak istedi.
İnsanlardan fedakarlık isterken, önce o fedakarlığı kendinden göstermek…
İşte örnek olmak budur.
Milyonlara seslenip "Siz verin" demekle, "Ben de verdim" diyebilmek arasında çok büyük bir fark vardır.
Bugün insanların zihninde kalan soru da tam olarak budur.
Eğer gerçekten yardım çağrısı yapıyorsanız, o çağrının ilk muhatabı neden siz olmadınız?
Çünkü toplumun güveni sadece sözle kazanılmaz.
Çocuklara örnek olmak isteyen herkesin, önce kendi vicdanına aynı soruyu sorması gerekir:
"Ben, başkalarından istediğim fedakarlığı önce kendim yaptım mı?"
