Dünyaya...
İlk gözümü açtığımda...
Onun kollarında...
Yani annemin...
İlk ışıkla tanıştığım andı.
Işığı çok sevdim.
Annem...
AY gibi parlak...
NUR gibi bir ışıktı...
Adı gibiydi...
AYNUR'du.
Hep...
Hayatımın aydınlığı oldu.
Ve önceki gece...
Saat 02.30...
"Işıkları kapatın" dedi.
Halbuki ışıklar kapalıydı.
Oda karanlıktı. "
Işıklar kapalı"
dedik.
Cevap verdi;
"Çok ışık var ama"
Son sözleri buydu.
Ve IŞIĞA gitti.
NUR içinde yat annem.
Mekanın cennet olsun.
Ben şimdi...
Karanlıktayım...
Ve...
Işığıma Fatiha bekliyorum.
