Alişan, çocukları ve yeğenleri için sahnelere, ekranlara geri döndü. Kardeşini kaybetmesinin ardından 6 ay geçti ve sonunda konuşacak gücü kendinde buldu. Ünlü şarkıcı, bazen tebessümle ama çoğu zaman ağlayarak yaşadıklarını anlattı.
Yaşadığınız acı kayıptan sonra işinize ne zaman geri dönebildiniz?
Tam 45 gün sonra işe döndüm. Selçuk hastanede yoğun bakımda yatarken günde 2 kere 10-15 kişiyle gidip dua ediyorduk. Kapıda bekleyip ona güzel enerji gitsin diye sohbet ediyorduk. (Ağlamaya başlıyor) 15'inci gün Buse'nin omzunda 'Eğer Selçuk'a bir şey olursa ben bir daha bu işi yapamam' demiştim. Nasıl şarkı söyleyeceğim, insanları nasıl eğlendireceğim diyordum. Kardeşim rahmetli olduktan sonra da aynı şeyleri düşündüm. 45 gün boyunca kendimle mücadele ettim. Selçuk benim sadece kardeşim değil aynı zamanda menajerimdi. Her işimde, her dakikamda yanımdaydı. Sahneye çıkıp onu görüp rahatlıyordum. Sahnede onu her göremeyişimde kahroluyorum. Yaşamayan bunları bilemez. Ateş düştüğü yeri yakar lafını başına geldiğinde anlıyorsun. Ölümün bu kadar yakın olduğunu anlayamamıştım.
"BİR MESLEKTAŞIM BENİ ÜZDÜ"
Sahnede şarkı söylerken ne hissediyorsunuz?
İlk konserime çıkarken sakinleştirici içtim. Tir tir titriyordum. Yapamayacağımı düşünüyordum. 'Kardeşin ölmüş bir ay sonra sahneye çıkıyorsun' diye düşünenler oldu. Ama bu benim mesleğim. Ne yapayım? Yapacağım başka iş yok ki. Bugüne kadar ufak bir iki ticaret yaptım ve başarısız oldum. Yaz boyu Selçuk'un aldığı 30-40 tane düğün ve konser vardı. Onları iptal etmiştim. Paralarını iade ettim. Ama bir sanatçı var, onunla yaşadığım olayı asla unutmayacağım.
Ne yaşadınız?
Bir sanatçı var, adını verip onu gündeme getirmek istemiyorum. Paraya hiç ihtiyacı olmayan, tanıdığım biri. Daha önce anlaştığım bir iş vardı ve sahneye çıkamayacağım için aldığım kaporaları iade edeceğimi söyledim. Organizatör başka bir şarkıcıyla anlaşmış. Kardeşimin vefatının 12'nci günüydü, bu şarkıcının menajeri kuzenimi arayıp 'Sanatçım parasını almadan sahneye çıkmıyor' dedi. Ben de kuzenimi arattırdım ve 'Para bende, çıksın pazartesi vereceğim' dedim. Zaten dünya başıma yıkılmış, gözüm hiçbir şey görmüyor. Ama ısrar etti ve ben parasını o haldeyken yolladım. O şekilde çıkıp konser verdi. Aylar sonra menajeri aradı, 'Bir daha beni gördüğü yerde selam vermesin' dedim. O da 'Sanatçının haberi yok, ben yaptım' diye cevap verdi. Ama sanatçının haberi olmadan menajerinin asla böyle bir şey yapamayacağını biliyorum. Selçuk'un ölümünden sonra herkes bana destek oldu. Bir tek bu olayı unutmuyorum.
"KENDİME SÖZ VERDİM"
O günlerde kimler arayıp size moral verdi?
Hayatımda bir kere bile sohbet etmediğim Ajda Pekkan aradı. Sibel Can hemen aradı. Hülya Avşar bütün hastane sürecinde destek oldu; karşılıklı ağlaştık. Demet (Akalın) zaten aileden biri, her gün görüştük. Çağla (Şıkel) da aynı şekilde. Tanımadığım bir sürü insan aradı, çok şaşırdım. Allah hepsinden razı olsun. O zaman kendime bir söz verdim. Bundan sonra kimseyle polemiğe girip küs kalmayacağım dedim. Sayın Cumhurbaşkanımız, kardeşim entübe olduğu gün arayıp bana moral verdi, her türlü yardımı yapacağını söyledi. Sağlık Bakanımız aradı. Ayrıca bütün parti ve belediye başkanları, milletvekilleri de aradı.
Anneniz Suzan Hanım ile babanız Mehmet Bey kendilerini toparlayabildi mi?
Henüz iyi değiller. Ben kardeşimi, onlar evladını kaybetti. (Ağlıyor) Annem dışarı çıkamıyor, sadece mezarlığa ve bize geliyor. Babam ise her sabah mezarlığa gidip öğle ezanına kadar mezarlıkta duruyor. O şekilde rahatlıyor. Samimi bir şekilde söylüyorum; evli olmasaydım, çocuklarım ve yeğenlerim olmasaydı böyle bir kayıpta her şeyi bırakıp gitmiştim. Yapamazdım. Şu an sadece çalışmak zorunda olduğum ve Selçuk'un emanetlerine gözüm gibi bakmam gerektiği için ayakta duruyorum. Beni hayatta tutan çocuklarım ve yeğenlerim.
