İlhan İrem’in vasiyetnamesi iptal edildi! Mirasını yalnızca bir kişiye bırakmıştı...

Türk müziğinin unutulmaz isimlerinden şarkıcı ve söz yazarı İlhan İrem, 2022 yılında böbrek yetmezliği nedeniyle vefat etti. Sanatçının arkasında bıraktığı mirasıyla ilgili önemli bir gelişme yaşandı. İlhan İrem'in ailesi, sanatçının vasiyetinin yerine getirilmesi için hukuki süreci başlattı. Mahkeme huzurunda açıklanan vasiyetnamede sanatçının tüm mirasını eşi Hansu İrem'e bıraktığı öğrenildi. İlhan İrem'in ağabeyi Erkan Aldatmaz ise mahkemeye başvurarak mirası reddetti. Hürriyet'te yer alan habere göre; İlhan İrem'in e-mail yoluyla vasiyetname hazırladığını öğrenen yeğeni Güliz Aldatmaz Gökçadır da mahkemeye başvurarak yengesi Hansu İrem ile iki kişiye 'vasiyetnamenin iptali' için dava açtı. Babası Erkan Aldatmaz mirası reddetse dahi yasa gereği kendisinin mirasta hakkı olduğunu dilekçesinde belirten Gökçadır, amcası İlhan İrem'in vefat etmeden önce e-mail yoluyla hazırladığı vasiyetnamenin geçersiz olduğunu iddia etti. DOSYA İSTİNAFA TAŞINDI İstanbul Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görülen davada karar açıklandı. Güliz Aldatmaz Gökçadır'ın davasını kabul eden mahkeme, İlhan İrem tarafından 2019 ve 2020'de elektronik posta ile düzenlendiği iddia edilen belgelerin vasiyetname niteliğinde olmadığı gerekçesiyle vasiyetnamenin iptaline karar verdi. Karara itiraz eden Hansu İrem, dava dosyasını İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi'ne (İstinaf) taşıdı. FİLMLERİ ARATMAYAN TANIŞMA HİKAYESİ: BAŞKA BOYUTLARDAN TANIŞIYORDUK! Tüm bu gelişmelerin ardından İlhan İrem'in bütün mirasını bıraktığı eşi Hansu İrem de merak konusu oldu. Ünlü çiftin tanışma hikayesi ise 'Böylesi filmlerde olur' dedirtti. Hansu İrem ile 1 Ekim 1991 tarihinde evlenen usta isim eşiyle tanışma hikayesini şu sözlerle ifade etmişti: 'Hansu İrem ile tanışmamız göksel buluşmadır. Daha küçücük bir kız çocuğu iken beni rüyasında görmüş. İngiltere'deki gibi, yola merdivenle inilen, iki katlı taş evlerin olduğu bir sokakta, kolum pelerinli bir kızın omzunda uzaklaşırken, dönüp arkaya ona bakmışım ve 'Ben seni bulamam, sen beni bul' demişim. Yıllarla yüreğinde büyütmüş sevgisini. Sonra yaşadıkları şehir olan Ankara'da verdiğim bir konser... Sarı saçları beline kadar uzanan dünyalar güzeli bir kız, çıkışta elime bir kitap tutuşturdu ve kalabalığın arasında yok oldu gitti... İçinde ne isim ne adres... Sadece bir cümle yazılıydı: Sözcüklerin büyütülmesinin bazen sessizlik olduğunu ve neşenin büyütülmesinin bazen gözyaşları... O kısacık sürede hissettiğim duygu, çevremdeki herkesten çok farklı göründüğü idi. Yıldızlığı, popüler kültürü sorgulamaya başladığım seksenli yıllar... Kaçmak istediğim sessizliğin çağrısı gibiydi. Ankara Konseri uzun bir turnenin ilk durağıydı. 40 gün sonra Anadolu'dan İstanbul'a dönüşte bir magazin gazetesine turneyi anlatan bir röportaj verdim. Elimde de o kitap; Magnafantagna'nın Ölümü... 'Ankara konserinde bu kitabı bana veren kızla evleneceğim' dedim. Sonra İstanbul'un kara deliği beni yine içine çekti, her şeyi unuttum. Üç yıl sonra, bir başka Ankara konserinde tekrar gördüm onu. Daha önce saniyelerle gördüğüm halde hemen tanıdım. Konserden sonra asistanımı kalabalığın arasına göndererek kulise davet ettim. Sessiz, sakin, büyülüydü... 'Nerelerdesin sen?' dedim. Hiç konuşmuyordu. Adını öğrendim ve telefonunu alabildim. Ertesi gün Gölbaşı'nda yürüdük. O röportajı görmüş ama o zamanlar iletişim imkanları kısıtlı olduğu için ulaşamamış. Bana rüyasını anlattı. Onu çağırdığım halde tanımadığım için benimle ilgilenmemeye karar vermiş aslında. Ama sonra elimde kitapla o röportajı görmüş tesadüfen... Başka bir şey konuşmadık. Soğuk Ankara'yı ve sessizliği hatırlıyorum. Gürültü patırtının dışına çıktığım zamansız bir masal gibiydi... Sonra İstanbul'a deli dolu hayatıma döndüm. İstanbul'daki cadı kazanına girmesini istemedim. Yıllar yılı kimselerin bilmediği telefon sırdaşım oldu. Türk ve dünya edebiyatının edebi ve felsefi cephesinde, okumadığı kitap, izlemediği film yok gibiydi... Ve o masumiyeti içinde binlerce yıllık bilgeliğin dizelerini yazıyordu ki, sürekli bir yürek çarpıntısıyla yol arkadaşımı buldum, ona aşık oldum. O da aynı duygular içindeydi ama ikimiz de susuyorduk... Yeni yazdığım şarkıları dinletiyor, beraberliklerimi, mutluluğumu ve mutsuzluğumu paylaşıyordum. Giderek kirlenmeyen hiçbir şey kalmadı... Anlamsız bir dünyada, anlamsız insanlarla, anlamsız koşuları bırakıp, bambaşka bir yolculuğa çıkmaya karar verdim. Işık yürekli insanlar için birlikte cennetimizi kuracağım insanım Hansu İrem'di... Onunla başka boyutlardan tanışıyorduk! 1 Ekim 1991'de sadece ailelilerimizin bulunduğu bir törenle İda Dağları'nda evlendik'