Korku mektupları

Biliyor musun Hakkı Baba.
Artık depremden bile korkmuyorum.
Demokrasiden korktuğum kadar. (Melis. 17 yaşında)
***
Merak ediyorum. Babamın evde annemle konuştuklarını da dinliyorlar mı? (Esra. 13 yaşında)
***
Ölüm bütün kapıları işaretliyor.
Bizim evimize sıra ne zaman gelecek? (Ayşe. 16 yaşında)
***
Böyle bir ülkede, kendime mezar arıyorum artık.
İçimdeki boşluğu ancak orası doldurur. (Ercan. 15 yaşında.)
***
İtiraf ediyorum korkuyorum.
Her şeyden, herkesten.
Sadece sokak köpeklerinden korkmuyorum. (Berna. 15 yaşında)
***
"Ötekini" kendi gibi sevmedikçe...
Kimse birbirini sevmeyecek. (Cenk. 17 yaşında)
***
Evimizdeki papağan yanlış bir şey söylerse.
Bizi de tutuklarlar mı? (Bulut. 11 yaşında)
***
Ben büyüyünce milletvekili olacağım.
Kimse bana "dokunamayacak!" (Metin. 12 yaşında)
***
Fincancı katırlarını ürkütmeyenler, çocukları ürküterek nereye gidiyorlar? (Erdinç. 16 yaşında)
***
Dikkat ediyor musun Hakkı Baba.
Kuşlar bile ötmüyor artık.
Bu tehlikeli ve karanlık ülkede. (Mehtap. 14 yaşında)
***
Bizleri kötülüklerden korumayanlar, kendilerini ve yandaşlarını koruyorlar.
Böyle bir ülkede nasıl temiz kalabiliriz ki? (Hurşit. 17 yaşında)
***
Vasiyetimi yazdım.
Ben çocuk olarak ölüp, cennete gitmek istiyorum.
Büyüyüp cehenneme gitmek yerine. (Zuhal. 12 yaşında)