BEREN KOÇ: Ben babama çekmişim

Çocukluk yıllarımda kaval çalardı babam.
Kendi ruhunun acısını mı dindirirdi, yoksa benim içimdeki duyguları mı açığa çıkartırdı bilemezdim.
Geceleri büyük bir tutkuyla onu dinlerdim, doğduğum toprakları şehre taşımak duygusu kadar, babamın yaralı yanını görmek için.
Evimizin bir penceresi vardı ve hep oradan bakardım hayata.
Babama hiç soramadım şehirde kaval çalmasının sırrını, hep erteledim.
Annemi sevdiği kadar, maziyi de sevdiğini düşündüğüm bir erkeğin duygularını hiç öğrenemedim. Üniversite yıllarımda da babamı kaybettim.

***
İş hayatına atıldıktan sonra hayata başka pencereler açtım.
İnsanların hikayelerine düşkünlüğümün sırrı da burada.
Kimin bir aşk acısı varsa, kapıları üzerine kilitlemesine izin vermiyorum. "Açın pencereleri" diyorum, "haykırın sevginizi."
Barlarda şarkıcılık yapan bir erkek arkadaşım uzun süredir birine aşıktı, söyleyemiyordu.
Geçen hafta onu kızın oturduğu evin sokağına yolladım. "Al gitarını" dedim, "kızın geçtiği sokağın şarkıcısı ol."
Bütün cesaretini topladı ve aynen öyle yaptı.
Kız onu görünce şaşırmış, yanına gelmiş.
Sevdanın en güzel rengi, ikisinin de yüzü kıpkırmızı. İnanmayacaksınız ama aynen filmlerdeki gibi bir haftadır büyük aşk yaşıyorlar.

***
Ama bir gerçek var ki; şu günlerde ben de birinden fena halde hoşlanıyorum.
Geceleri savaşa sürüklüyor beni.
Sabahları uyandığımda resmini karşımda buluyorum.
Kendi kendimle konuşurken aslında onunla konuşuyorum.
Onun bunlardan haberi yok.
Terzi kendi söküğünü dikemezmiş.
Başkaları için bütün pencereleri açarken kendim için perdeleri kapatıyorum.
Başkalarına cesaret aşılayan kız kendine kaçak oluyor ya, çok gülüyorum bu halime.
Ve böyle zamanlarda babamın kavalı çınlıyor kulaklarımda.
O kavalın sesi, ruhumun acısını mı dindiriyor benim içimdeki duyguları mı açığa çıkartıyor biliyorum artık.
Ama söyleyemiyorum.
Düşünüyorum da… Galiba ben babama çekmişim.