Bir duruşmanın anatomisi

Pankartlar sessiz çığlıklarla haykırıyor:
"Yüzleş kendinle!"
"Katili tanıyoruz!"
"Yüzleş gerçekle!"
Ve Roman kadınları gürültülü sözcüklerle bağırıyor az ötede: "Neriman kız koooş, bu çocuk pişarını yaptı altına!"
Ortada kıyımlara gelmiş onca değerli insanın, İpekçi'nin, Kaftancıoğlu'nun, Öz'ün, Dink'in yakınları sessiz sitemsiz acı bölüşüyor birbiriyle. Kıyı başlarında Mahallenin Ağır Roman abisi Kalaycı Selami nara sallıyor; "Esrar satıyolar deyip yok yere yaktılar çocuklarımızı. Bunu da yazın basıncılar!.."
O esnada doğuştan 'muhakemesiz' sokak köpekleri mahkeme bahçesinden salınarak geçiyor. Bu defa bir Roman şorşağının imdadı; "Anam anam ısırıcak bizi kaçın."
Ablasından rahatlatıcı cevap yankılanıyor ortamda: "Korkma ısırmaz. Hem bak kulağı küpeli, aşılı bu"

Üç kuruşluk opera
Hrant Dink davasını izlemeye gittiğim Beşiktaş DGM önündeki 'ortaoyununu' görünce Bertol Brecht'in "Üç Kuruşluk Opera'sını anımsadım. Bir yerinde; "Her yer, kurban edilmiş insanlarla dolu! Barbarca eğlenceler! Biliyoruz ki barbarların da bir sanatları vardır. Gelin biz, başka bir sanat yapalım!" diyordu Brecht.

Esrar çetesi
Beşiktaş'ta sahnelenen Ortaoyununa gelince; Hrant Dink davası ağır, vakur, ciddi ve kallavi bir dava. Sırf bizim değil dünyanın gözü bu davanın üzerinde. Öyleyse esrar çetesi duruşmasını aynı ana aynı ortama ne diye koyarsınız kardeşim? Mekân zaten nohut oda bakla sofa. Cılız mahkeme binası bu çam yarması kadar kocaman Hrant davasını taşımaktan zaten aciz, üstüne bir de Sarıgöl Bursa Mahallesinin tekmil Roman ahalisi yan salonda izlenceye gelmiş. Bu duruşmayı 'fizik' olarak ciddiye almayanların 'kimyasından' ne beklenir soruyorum.

Eski dost
Hıncahınç dolu bir salondayım şimdi. Herkes birbirine preslenmiş gibi izliyor olup biteni. Ara veriliyor, boşaltılıyor salon. Mübaşir ve görevli polis memuru en sona kaldığımdan en son beni kış kışlamak üzereyken Mahkeme heyetinin reisi Hâkim beyle göz göze geliyoruz. Yerinden fırlıyor bana doğru. Azar işiteceğim sanıyorum ama o da ne? Gülerek yanıma geliyor, sarılıyor boynuma. Vaaaay! Bu benim 30 yıl önceden dostum, arkadaşım, meslektaşım Erkan Canak yahu. Ben hukukçuyum da oradan meslektaş değil, o gazeteci olduğundan öyleyiz. Üniversite öğrencisiyken Dünya Gazetesi düzeltme servisinde tashihçiydi Erkan kardeş. Hasret giderme sonrası minicik söyleşiyoruz.
Yazılarımızı çok düzelttin Erkanım. Şimdi eminim bu davayı da adilce karara bağlayıp düzelteceksin saçma sapanlıkları
Gayemiz o. Çok teferruatlı bir dava ama her şey layıkıyla yağılacak elbette.
Dosya okumaktan vaktin de yoktur ki yemeğe davet edeyim seni.
Aynen öyle. Başka pek çok dava da var. Hepsi ağır davalar. Şimdi Ergenekon'un itirazları da bana yüklendi.

Yıktın perdeyi
Dink'in avukatları salonda. Görüntülü savunma yapmak perde getirilmiş, açılamıyor bir türlü. Hâkim Canak "Savaş bu teknik işlerden anlar" diyor, açıp, kuruyorum perdeyi. "İnşallah yıktın perdeyi eyledin viran durumu olmaz bu davada" diyorum. Avukat Fethiye Çetin gülümsüyor:
Usul olarak ilerleyemiyoruz. Soruşturma dosyaları tek savcıda toplanmalı. Polisler, jandarmalar ayrı sanıklar ayrı olmaz. Çıktığımda yine kalabalıklar, telaş, devinim. Ümit Kaftancıoğlu eşi Nurcan Hasım ve Yasemin Cebenoyan'ın ağabeyi Cüneyt'le selamlaşıp, dertleştikten sonra Abdi İpekçi'nin kızı Nükhet'le karşılaşıyoruz.

Duvar
Yanındaki delikanlıyı tanıtıyor bana: "Oğlum kadar sevdiğim Günel. O da babam ve benim gibi Milliyet'te çalışıyor. Ben sormadan anlatıyor Günel; "Süleyman Demirel Üniversitesi Radyo Televizyon'da okurken bir belgesel çektik Savaş Abi 'Duvar'. Dedemi, Uğur Mumcu'yu, Hrant Dink'i, Kışlalı'yı ve Susurluk'u anlattık" Nükhet suskun kalışını açıklıyor: "Bana bile gazetecilik yapılmasına kırılıyorum. Beni yakalayıp konuşturmak, ne faydası var ki? Konuştukça anlam yitiyor. Diğer kurbanların aileleriyle birlikte dayanışma içindeyiz, bu her şeyi anlatıyor"