Ya ağlayan çocuklar!

Fenerbahçe, liderliği ele geçireceği bir gece, kendi başkentinde ölü bulunuyorsa, suçluları da bulmak gerekir. Güiza, geçen yıldan beri kendisini ihbar ediyor. Hatalar da futbola dahil, eleştiriler de. Ama bir adam kral olarak transfer ediliyor, Fenerbahçe'nin bütçesini bile sarsacak kadar ücret alıyorsa, karşılığını verecek. Krallar attıkları kadar atamadıklarından sorumludur. Güiza'yı pozisyonlara girdiği için masum sayarsak, kaçırdıkları için suçlu saymamızın yadırganacak bir yanı olamaz. Adam bitik, adamın topla gidecek hali yok. Adamın vuruş tekniği her geçen hafta ilkelleşiyor. Kendisine bakmadığı muhakkak. Ve eksiklerini onarmak gibi bir hadisesi de mevcut değil. Üstelik yanlışları alışkanlığa dönüşmüş. Sahada koşuyormuş. Eee onu da yapmazsa, bir koltuk verelim keyfine baksın. Oysa kaçırdığı pozisyonlar o kadar net ki... Pozisyonlar bile, onun beceriksizliğinden utanıp, arkasını dönüp gidiyor. Yabancı hayranlığının en büyük fiyaskolarından biridir Güiza. Türk insanı duygusaldır. Güiza'nın gözleri doldu diye, meseleye "acımak" duygusunu katıyor. Güiza da insandır, elbette etkilenecek ve gözleri dolacak. Bursaspor maçında, tribünlerde ağlayan yüzlerce çocuk vardı, kameraların onları göstermesi mi gerekiyor? Salı sabahı okula gitmeyen, kaç Fenerbahçeli çocuk vardı, kim saydı? İki yıldır takımın anasını ağlatan birinden bahsediyoruz. Takıma kral diye alınan ve yabancı diye hala el üstünde taşınan birinden. Kaçacak yeri kalmayanlar en sonunda gerçeğe sığınır. Bu kadar hisli birinin, daha çok çalışması zorunludur. Ayrıca Güiza'nın gözleri dolsa da, merak etmesin taraftarın gözünden düşmesi anlıktır. Bakarsınız Lille maçında golünü atar, kendisini yuhalayan tribünler, onu eleştiren gazetecilere çevirir okları. Burası Türkiye. Kendini yeniden icat eden makinelerin kolları bir golle çevriliyor. Burada bir gol, her şeyin üzerini örtmeye yeter de artar bile. Değer mi gözyaşına!